Latarnia z 1945 roku na głównej platformie dawnego fortu nad Zatoką Pomorską, udostępniona do zwiedzania.
Latarnia Morska Kołobrzeg stoi nad Zatoką Pomorską, w Kołobrzegu, na głównej platformie dawnego fortu. Według hasła Wikipedii jest administrowana przez Urząd Morski w Szczecinie i udostępniona do zwiedzania. Leży między latarniami Niechorze (około 34 km na zachód) i Gąski (około 22 km na wschód).
Światło dla żeglarzy pojawiło się w Kołobrzegu w 1666 roku, kiedy zapalano je okazjonalnie w wieżyczce budynku zarządu portu. W 1899 roku wybudowano w technice ryglowej nowy budynek stacji pilotów z 25-metrową wieżą, a w 1909 roku zastąpiono go budowlą z cegły, ze światłem na wysokości 25 m n.p.m. i zasięgiem 12 Mm.
W 1945 roku niemieccy saperzy wysadzili latarnię, ponieważ stanowiła punkt orientacyjny dla polskich artylerzystów podczas walk o Kołobrzeg w marcu 1945 roku. Nową ukończono najpóźniej w listopadzie 1945 roku, w nieco innym miejscu: wykorzystano fundamenty forteczne i postawiono ją na głównej platformie fortu, podczas gdy poprzednia stała przed nim. Rok budowy bywa podawany różnie, jako 1945 lub 1946. Na latarni umieszczono tablicę ku czci poległych w walkach o miasto, a w 2022 roku zdjęto z niej płaskorzeźbę z pepeszą i sztandarem z sierpem i młotem; według hasła latarnia ma stać się pomnikiem żołnierzy polskich poległych w walkach o Kołobrzeg w marcu 1945 roku.
Wieża ma 26 m wysokości, światło znajduje się na wysokości 36 m n.p.m., a nominalny zasięg wynosi 16 Mm (29,6 km). Światło jest błyskowe: błysk trwa 1 s, przerwa 2 s. W latach 1979-1981 przeprowadzono kapitalny remont, w którym wymieniono między innymi laternę i schody na metalowe. Po 2001 roku miasto, właściciel obiektu, odnowiło fort: wymieniono posadzkę, odtworzono suchą fosę, a jedną z sal zaadaptowano na tawernę; dwie pozostałe mają mieścić wystawy tematyczne.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się