Ruiny pałacu von Borcke w Starogardzie

Ruiny pałacu von Borcke w Starogardzie to pozostałość barokowej rezydencji rodu von Borck, wzniesionej w latach 1717-1721, w powiecie łobeskim w gminie Resko. Pałac pozostaje w ruinie od końca II wojny światowej. Czytelny jest układ głównego korpusu z dwiema kondygnacjami i dachem mansardowym, a na ryzalicie zachowała się tarcza herbowa rodu z datą 1840. Obiekt należy oglądać z zewnątrz.

Siedziba rodu von Borck

Miejscowość od XVI wieku była lennem rodu von Borck, który przebudowywał obronny dwór na pałac. W 1717 roku marszałek polny na dworze pruskim Adrian Bernard von Borck zaczął wznosić barokową rezydencję w stylu holenderskim, ukończoną w 1721 roku. Jego syn Heinrich Adrian dobudował w 1743 roku nowe skrzydło pod dachem mansardowym, dzięki czemu powstał reprezentacyjny dziedziniec. W XIX wieku zespół pałacowy liczył ponad 20 budynków.

Data 1840 na ryzalicie wiąże się z nadaniem rodzinie tytułu hrabiowskiego. Według źródeł pałac był bogato wyposażony: miał gobeliny, kolekcje obrazów, w tym prace Antoine'a Pesne'a, oraz zbiory książek i przyrządów fizycznych i meteorologicznych.

Ruina i park

Po wejściu wojsk radzieckich w 1945 roku pałac spalono. Od tamtej pory stoi w ruinie w centralnej części wsi, po północnej stronie drogi. Hasło o wsi przytacza opinię władz lokalnych, że mimo zniszczeń odbudowa jest możliwa, na przykład z przeznaczeniem na muzeum ziemi łobeskiej. Pałac i park dworski są wpisane do rejestru zabytków (pałac: nr 102 z 1956 roku oraz A-1693 z 2017 roku).

Za pałacem założono pierwotnie barokowy ogród o osi środkowej prowadzącej ku trzem stawom rybnym. Później przekształcono go w park krajobrazowy z wygonami dla koni. W parku w 1772 roku postawiono obelisk z podobizną Heleny von Borck, upamiętniający żonę Heinricha. Na cmentarzu jest też ogrodzone miejsce pochówku rodziny von Borck (rejestr nr 438 z 1963 roku). Nie ma tam płyt nagrobnych, ale zachował się wysoki krzyż z porfiru.

Praktycznie

• Położenie: Starogard, gmina Resko, powiat łobeski, w środku wsi przy drodze.
• Ruina nie jest udostępniona do zwiedzania. Informacji o własności i zasadach wejścia na teren parku nie znaleziono, dlatego nie wchodź do budynku i sprawdź w urzędzie gminy.
• W pobliżu stoi kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa, szachulcowy z 1579 roku, z oryginalną wieżą z 1909 roku.