Od Świnoujścia po Kikut

Latarnia morska w Świnoujściu stoi w dzielnicy Warszów. Według Wikipedii jest najwyższa na polskim wybrzeżu Bałtyku i najwyższa na świecie wśród latarń z cegły. Wieża ma 67,7 m wysokości, światło znajduje się na wysokości 65 m n.p.m., a na górę prowadzi 308 schodów. Budowę rozpoczęto w 1854 roku, a światło zapalono 1 grudnia 1857 roku. Rejestr zabytków datuje obiekt na lata 1854-1857. Zasięg światła białego to według Wikipedii 25 mil morskich, czerwonego 9. Latarnię udostępniono do zwiedzania 5 sierpnia 2000 roku.

Na wschód, w Wolińskim Parku Narodowym, na wzniesieniu Strażnica koło Wisełki, stoi latarnia Kikut. Powstała z przerobionej wieży widokowej: okrągłą wieżę z kamieni polnych o wysokości 10,2 m podwyższono cegłami o 2,6 m, a światło zapalono 10 lutego 1962 roku. Wieża ma 18,2 m, ale światło leży na wysokości 91,5 m n.p.m., a jego zasięg wynosi 16 mil morskich. Według Wikipedii jest to jedyna w Polsce latarnia bezobsługowa i nie można do niej wejść; ogląda się ją z zewnątrz, po dojściu leśnym szlakiem.

Niechorze i Kołobrzeg

Latarnia w Niechorzu stoi na klifowym brzegu w gminie Rewal. Jasnożółta ceglana wieża ma 45 m wysokości, a 208 schodów prowadzi na taras widokowy. Pierwsze światło zapłonęło tu 1 grudnia 1866 roku, a rejestr zabytków datuje cały obiekt na lata 1863-1866, czyli od rozpoczęcia budowy. Według Wikipedii w 1945 roku wycofujący się Niemcy założyli w budynku osiem min, które odnaleziono i rozbrojono, a po odbudowie aparatury latarnię uruchomiono ponownie 18 grudnia 1948 roku. Dwieście metrów od wieży działa Park Miniatur Latarni Morskich z modelami latarń polskiego wybrzeża.

Latarnia w Kołobrzegu stoi na głównej platformie dawnego fortu. Poprzednią wysadzili w 1945 roku niemieccy saperzy, bo służyła polskim artylerzystom jako punkt orientacyjny w walkach o miasto. Wieża ma według Wikipedii 26 m wysokości, światło leży na wysokości 36 m n.p.m., a nominalny zasięg wynosi 16 mil morskich. Rok budowy obecnej latarni bywa podawany różnie: Wikipedia wskazuje, że ukończono ją najpóźniej w listopadzie 1945 roku, ale spotyka się też rok 1946.

Gąski, Darłówko i Jarosławiec

Latarnia w Gąskach to ceglana wieża z lat 1876-1878; rejestr zabytków podaje lata 1876-1877. Na taras prowadzi 190 granitowych schodów. Wysokość wieży Wikipedia podaje jako 49,80 m, a strona wsi Gąski jako 50,2 m. Według Wikipedii uznaje się ją za miejsce graniczne Zatoki Pomorskiej. W pobliżu, w Chłopach, działa przystań rybacka.

Latarnia w Darłówku, dzielnicy Darłowa, jest niska i stoi przy ujściu Wieprzy. Pierwszy budynek z kwadratową wieżą stanął tu w 1885 roku, a w 1927 roku wieżę podwyższono o jedną kondygnację z galeryjką i laterną z białą kopułą. Wikipedia podaje całkowitą wysokość obiektu jako około 23 m, a serwis latarnie.pl jako 22 m. Po remoncie w 2006 roku latarnię można znów zwiedzać. W 2023 roku dotychczasowe światło przeniesiono na dach apartamentowca po drugiej stronie kanału portowego, a na wieży zamontowano światło sektorowe w trzech kolorach.

Latarnia w Jarosławcu to ceglana wieża o wysokości 33,3 m, stojąca w centrum wsi. Światło zapalono w niej 1 lipca 1838 roku. Pierwszą wieżę, zbudowaną w latach 1829-1832, uznano za zbyt niską i nigdy jej nie uruchomiono, dlatego postawiono drugą. Według Wikipedii światło leży na wysokości 50,2 m n.p.m., a zasięg lampy obrotowej z 1975 roku wynosi 23 mil morskich. Obiekt wpisano do rejestru zabytków w 1993 roku.

Znaki nawigacyjne i porty obok latarń

Do systemu oznakowania należą też obiekty niższe od wież. Stawa Młyny to biały, dziesięciometrowy znak w kształcie wiatraka na końcu Falochronu Zachodniego w Świnoujściu. Razem ze stawą Galeriową, leżącą 522 m na południe, wyznacza nabieżnik prowadzący torem wodnym do portu. Zbudowano ją w latach 1873-1874. Na zachód od Kołobrzegu, nad Kanałem Resko, leży niewielki port morski Dźwirzyno, który według jego opisu w portalu znajduje się około 11 km od portu kołobrzeskiego.