Miasto nad jeziorem

Ińsko leży w powiecie stargardzkim, na południowo-wschodnim brzegu jeziora o tej samej nazwie, w samym środku Pojezierza Ińskiego. Według Wikipedii słowiańską osadę rybacką przy jeziorze wzmiankowano w 1248 roku, a w 1300 roku miejscowość nazwano już miastem, choć dokładna data lokacji nie jest znana. Dawna niemiecka nazwa brzmiała Nörenberg. Wikipedia podaje, że wiąże się ją z osadnikami z okolic Norymbergi.

W 1945 roku zabudowa wewnątrz średniowiecznych kwartałów została, według Wikipedii, niemal w całości zniszczona w czasie działań wojennych. Zachował się przebieg ulic z szachownicowym układem wokół Rynku oraz niewielki fragment murów obronnych z drugiej połowy XIV wieku przy ulicy Ogrodowej. Ten sam artykuł wymienia wśród zabytków rejestrowych dworzec kolei wąskotorowej z przełomu XIX i XX wieku.

Katolicy ińscy modlą się dziś w nietypowej świątyni. Kościół św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny mieści się w budynku dawnej kostnicy przy cmentarzu. Poświęcono go 19 marca 1945 roku, w dzień św. Józefa, i przystosowano do liturgii katolickiej. Później dobudowano zakrystie, prezbiterium i chór, a witraże pochodzą z 1993 roku.

Jezioro Ińsko jako kąpielisko i akwen nurkowy

Jezioro Ińsko ma według Wikipedii 596 ha powierzchni, 5,4 km długości, 2,1 km szerokości i do 42 m głębokości. Linia brzegowa liczy około 32 km, a brzegi tworzą miejscami urwiste wzgórza morenowe. Serwis czystejeziora.pl podaje te same liczby i zalicza wody jeziora do pierwszej klasy czystości. Serwis nurkowy Nurkomania opisuje jezioro inaczej: 487 ha powierzchni i głębokość do 41 m. Wartości z Wikipedii i czystejeziora.pl zgadzają się między sobą, ale rozbieżność warto mieć na uwadze, jeśli ktoś planuje nurkowanie na podstawie jednego opisu.

Miasto ma kąpielisko miejskie, od strony którego, jak zapisano w Wikipedii, leżą w wodzie wielkie głazy. Ta sama Wikipedia nazywa Ińsko jednym z najpopularniejszych miejsc nurkowych w województwie zachodniopomorskim. Podaje trzy powody: łatwy dostęp, dobrą widoczność pod wodą oraz bogatą faunę i florę, a także zaplecze w miejscowych centrach nurkowych. Nurkomania opisuje kolonie gąbek słodkowodnych na głębokości 20-30 metrów oraz rzadkiego skorupiaka Pallasea quadrispinosa, reliktu epoki lodowcowej, który żyje już tylko w kilkunastu polskich jeziorach.

Trabant na dnie i inne zatopione przedmioty

Pod wodą leżą przedmioty umieszczone tam specjalnie dla nurków. Wikipedia wymienia zatopionego Trabanta, Pontiaca, choinkę, rzeźbę łabędzia, anakondę z tworzywa, znaki drogowe, radiostację wojskową, blaszany garaż i biurko ze sprzętem komputerowym. Informacja o Trabancie ma w dostępnych źródłach jedno oparcie, hasło Wikipedii. Hasło nie podaje, kto i kiedy samochód zatopił, dlatego Trabanta trzeba traktować jako element wyposażenia akwenu opisany w Wikipedii, a nie jako udokumentowaną historię.

Inny wrak opisuje Nurkomania: betonowy kadłub trimarana o długości 13 m, zaprojektowany i zbudowany w 1970 roku, wycofany z eksploatacji pod koniec lat dziewięćdziesiątych i zatopiony w kwietniu 2005 roku na głębokości około 20 m.

Wyspa, buczyny i najwyższe wzniesienie

Na jeziorze leżą trzy wyspy. Największą z nich zajmuje rezerwat przyrody Wyspa Sołtyski, leśny, chroniący starodrzewia buczyny, grądu i kwaśnej dąbrowy. Na północno-wschodnim brzegu jeziora leży rezerwat Kamienna Buczyna, chroniący krajobraz moreny czołowej z licznymi głazami narzutowymi. Dalej, w obrębie Ińskiego Parku Krajobrazowego, znajduje się rezerwat Głowacz z wzniesieniem o tej samej nazwie, wysokim na 180 m n.p.m. i najwyższym na Pojezierzu Ińskim.

Ińskie Lato Filmowe

Od 1973 roku w Ińsku odbywa się festiwal filmowy Ińskie Lato Filmowe. Według Wikipedii pierwsza edycja odbyła się w połowie sierpnia 1973 roku, a inicjatorami byli Bohdan Kowalski, Doland Paszkiewicz i Kazimierz Dec. Festiwal trwa co roku w sierpniu, a pokazy odbywają się w kinie Morena, w sali miejscowego zespołu szkół i w innych miejscach miasta. Od 2005 roku głównym organizatorem jest Stowarzyszenie Ińskie Lato Filmowe, utworzone w grudniu 2004 roku.

W programie od lat są pokazy najnowszych filmów polskich ze spotkaniami z twórcami, pokazy dla dzieci i seanse plenerowe. Wśród gości festiwalu Wikipedia wymienia między innymi Agnieszkę Holland, Jerzego Hoffmana i Krzysztofa Zanussiego. Nagroda festiwalu nosi nazwę Złota Rybka. Terminy i program kolejnych edycji podaje strona festiwalu.