Gotycka baszta z XIV wieku przy Zamku Książąt Pomorskich, zrekonstruowana w 1964 roku, jeden z symboli Szczecina.
Baszta Panieńska, zwana też Basztą Siedmiu Płaszczy, stoi przy ulicy Panieńskiej 47 w Szczecinie, w pobliżu Odry, u stóp Zamku Książąt Pomorskich. Jest pozostałością gotyckich fortyfikacji z XIV wieku i jednym z rozpoznawalnych symboli miasta.
Nazwę baszta wzięła od Bramy Panieńskiej z 1307 roku, prowadzącej do klasztoru cysterek z 1243 roku. Mury średniowiecznego Szczecina miały 2510 m długości, w tym 610 m nad Odrą, cztery bramy główne oraz kilkadziesiąt baszt i półbaszt. W XV wieku bramy przebudowano, dodając przedbramia. Brama Panieńska zamykała Stare Miasto od północy.
Baszta ma 9 m średnicy zewnętrznej i 3,6 m wewnętrznej oraz trzy kondygnacje: piwniczną o wysokości 4,7 m, parterową 4,4 m i na piętrze 2,5 m. Wieńczy ją krenelaż ze stożkowym hełmem. Do 1723 roku w baszcie więziono skazańców. Po wzniesieniu nowożytnych fortów w latach 1724-1740 mury zburzono, a basztę szczelnie zabudowano kamienicami. Na przełomie XIX i XX wieku, przy likwidacji Fortu Leopolda i budowie Tarasów Hakena, czyli obecnych Wałów Chrobrego, rozebrano jej górną część i zbudowano ośmiokątną kamienicę. Zniszczyły ją naloty w 1944 roku.
Po uprzątnięciu gruzów basztę odsłonięto, a w 1954 roku wpisano do rejestru zabytków pod numerem 8. Zrekonstruowano ją w 1964 roku. Przez pewien czas była siedzibą Chorągwi Szczecińskiej Zakonu Rycerskiego i Szpitalnego św. Łazarza z Jerozolimy. Przez długi czas jej zdjęcie było symbolem Telewizji Szczecin, a stylizowaną basztę umieszcza się na godłach, flagach i logach miejskich instytucji.
Historycy łączą nazwę z cechem krawców, którzy łożyli na utrzymanie budowli. Istnieje też legenda, według której nazwa pochodzi od siedmiu płaszczy uszytych dla księcia Bogusława X, ale to wyłącznie legenda.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się