Gotycka baszta z pierwszej połowy XV wieku nad Iną, wysoka na około 30 m, zwieńczona białym stożkiem, element pomnika historii.
Baszta Białogłówka pochodzi z pierwszej połowy XV wieku i stoi w najstarszej części Starego Miasta w Stargardzie, na obrzeżu dawnego grodziska, obok Bramy Wałowej, na zakolu Iny. Razem z kolegiatą Mariacką i pozostałymi murami obronnymi została uznana rozporządzeniem Prezydenta RP z 17 września 2010 roku za pomnik historii. Jest też zabytkiem na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego.
Baszta stoi na kwadratowej podstawie, która do wysokości około 30 m przechodzi w cylinder. Wewnątrz jest sześć kondygnacji i loch więzienny. Nazwę dała jej sześciokątna czapa hełmu, otynkowana na biało.
Według średniowiecznej legendy większość mężczyzn wyruszyła z rozkazu władcy na wojnę, a pod bezbronne miasto podeszło nieznane wojsko. Mieszkanki zagotowały w wielkich kotłach smołę i wylały ją na atakujących. Władca miał w nagrodę kazać pomalować szczyt baszty na biało i nazwać ją na cześć dzielnych kobiet, które niegdyś określano mianem białogłów, od białych czepków.
Baszta stoi tuż obok Bramy Wałowej.
W odległości około 600 m znajduje się kolegiata Najświętszej Marii Panny Królowej Świata.
Zachowany fragment obwarowań uzupełnia Baszta Morze Czerwone.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się