Neogotycki kościół z lat 1874-1877 z wieżą o wysokości 50,2 metra, poza murami Starego Miasta, z witrażami z 1926 roku i organami firmy Stockmann.
Kościół Świętego Ducha w Stargardzie to neogotycka budowla z cegły, wzniesiona w latach 1874-1877 na miejscu pierwotnego kościoła szpitalnego założonego w 1364 roku. Stoi poza obrębem dawnych murów miejskich. Wyróżnia go kwadratowa wieża o wysokości 50,2 metra oraz bogate wnętrze z witrażami, polichromiami i tryptykiem. Wpisano go do rejestru zabytków (nr A-347 z 2008 roku).
Pierwotną świątynię założono w 1364 roku jako kościół szpitalny. W 1651 roku przystąpiono do jej odbudowy, wznosząc kościół niemal od nowa w konstrukcji szachulcowej, z nową wieżą. Przez następne stulecia niekonserwowany budynek ulegał dewastacji, a w 1868 roku rozebrano go i wzniesiono nowy, pod tym samym wezwaniem.
W latach 1895-1924 prowadzono prace przy wyposażeniu wnętrza według projektu architekta Denekego, a w 1926 roku założono witraże, które przetrwały do dziś. Wśród ważnych dat są też 20 maja 1945 roku, kiedy w czasie uroczystości Zielonych Świątek odprawiono pierwszą w Stargardzie polską mszę z udziałem pierwszych osadników. Do 26 listopada 2011 roku kościół użytkowała też parafia obrządku bizantyjsko-ukraińskiego pw. św. Jozafata Męczennika, a dziś użytkuje go parafia rzymskokatolicka pw. Ducha Świętego.
Kościół to budowla salowa na planie prostokąta, przykryta dachem dwuspadowym. Świątynia ma odwróconą orientację, czyli prezbiterium zwrócone jest na zachód. Prezbiterium z trójbocznym zamknięciem leży od strony zachodniej, a od wschodu do nawy przylega wieża na planie kwadratu, wysoka na 50,2 metra. Elewacje opięto przyporami i podzielono ostrołukowymi oknami. Neogotyk ma tu uproszczoną, uniwersalną formę.
Ściany prezbiterium i zachodnie ściany naw bocznych zdobią polichromie powstałe po 1945 roku, z narodzinami Chrystusa, Powstaniem z Grobu oraz postaciami świętych Piotra i Pawła. W prezbiterium stoi drewniany tryptyk ze sceną Zesłania Ducha Świętego z 1997 roku. Zachował się pełny zestaw drewnianych, polichromowanych ław, dwa kute żyrandole z początku XX wieku i witraże w każdym oknie.
Na ścianach naw bocznych wiszą dwie XIX-wieczne ramy po epitafiach, w których umieszczono kopie ikon Matki Boskiej Nieustającej Pomocy i Chrystusa z 1959 roku. Organy zbudowała firma Gebrüder Stockmann, a sprowadził je z Niemiec Waldemar Wasilewski. Mają trakturę elektropneumatyczną. Poprzedni instrument, z zachowanym neogotyckim prospektem, wykonał J. Kochler ze Stargardu. Na stronie parafii pojawia się też zapowiedź Festiwalu Muzyki Organowej i Kameralnej.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się