Ceglany neogotycki kościół z lat 1901-1902 w świnoujskiej dzielnicy Przytór, zbudowany dla parafii ewangelickiej, po wojnie poświęcony jako katolicki.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa to zabytkowa neogotycka świątynia z cegły w świnoujskiej dzielnicy Przytór. Rejestr zabytków datuje ją na lata 1901-1902. Zbudowano ją dla miejscowej parafii ewangelickiej, a po wojnie, 19 maja 1946 roku, została poświęcona.
Czas budowy podaje się różnie: rok 1895 albo lata 1901-1902. Nowy kościół okazał się za mały dla wszystkich wiernych. Po 1979 roku od zachodu dobudowano nową plebanię. Dziś należy do dekanatu Świnoujście w archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej.
Orientowana budowla stoi na planie prostokąta. Od wschodu ma prezbiterium zamknięte pięciobocznie, od zachodu kwadratową wieżę z hełmem stożkowym zwieńczonym kulą i krzyżem. Wnętrze jest jednoprzestrzenne, z drewnianą emporą od zachodu i południa, na której stoją organy z początku XX wieku. Prezbiterium jest sklepione i zdobią je trzy ostrołukowe witraże, a w środkowym przedstawiono Najświętsze Serce Pana Jezusa.
Ołtarz główny ma formę tryptyku z drewnianymi figurami: krzyż z Chrystusem otaczają Matka Boska Bolesna i św. Jan Apostoł. W bocznych ołtarzach wiszą obrazy, m.in. scena z apostołami na jeziorze Genezaret i wizerunek Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W kościele jest też kamienna chrzcielnica.
W okolicy Przytoru leży zespół baterii artylerii nabrzeżnej „Vineta” oraz jezioro Wicko Wielkie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się