Ceglany kościół z XV wieku w Łobzie, zniszczony w czasie wojny, odbudowany do 1949 roku i zregotyzowany w latach 1972-1974, z wieżą z głazów narzutowych.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa to ceglana świątynia parafialna w centrum Łobza. Wzniesiono ją w XV wieku z fundacji rodu von Borcków (rejestr zabytków datuje ją na początek XVI wieku). Jest wpisana do rejestru zabytków.
Kościół ma trzy nawy rozdzielone wewnątrz arkadami. Od wschodu zamyka go wydzielone, pięcioboczne prezbiterium wsparte przyporami, a w nawach bocznych są okna zamknięte łukiem ostrym. Po sejmie trzebiatowskim w 1534 roku świątynię przejęli protestanci, a w następnych wiekach wielokrotnie niszczyły ją pożary. W latach 1829-1831 przeprowadzono gruntowny remont i od zachodu dobudowano czworoboczną wieżę z głazów narzutowych.
W czasie II wojny światowej kościół został zniszczony. Do 1949 roku odbudowano go w prowizorycznej formie: zabezpieczono mury, wykonano tymczasowy strop i założono dach. Konsekracja odbyła się 8 października 1948 roku. W latach 1972-1974 przeprowadzono regotyzację. Zbito tynki ze ścian zewnętrznych, odkryto i zrekonstruowano gotycki portal w ścianie południowej, zatynkowany w XIX wieku, przywrócono pierwotny kształt okien i wstawiono w nich witraże, a dach nad prezbiterium obniżono. Wieżę podwyższono o jedną kondygnację i nakryto ośmiobocznym hełmem.
Wyposażenie jest w całości współczesne. Nawę nakrywa drewniany strop, a nad wejściem stoi empora z organami. Ściany pod oknami zdobią sceny biblijne w technice sgraffito, wykonane przez Kazimierza Bieńkowskiego. W 2014 roku do kościoła wprowadzono relikwie św. Jana Pawła II.
W sąsiedztwie, około kilometra od kościoła, stoi cerkiew św. Jerzego, a nieco dalej Kopiec Rolanda.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się