Neogotycki kościół parafialny z czerwonej cegły z lat 1881-1882, zbudowany po pożarze starszej świątyni, z XIX-wiecznym chórem i witrażami.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Moraczu to neogotycka świątynia z czerwonej cegły, zbudowana w latach 1881-1882 w centrum wsi. Jest kościołem parafialnym w dekanacie Golczewo, wpisanym do rejestru zabytków.
Pierwsze wzmianki o plebanie w Moraczu pochodzą z XV wieku. W 1595 roku stała tu świątynia bez wieży, a na cmentarzu zbudowano drewnianą dzwonnicę. Pod koniec XVIII wieku kościół groził zawaleniem, więc do zachowanej drewnianej wieży z gontowym dachem dobudowano murowany korpus w konstrukcji ryglowej, wypełniony cegłą. Ta budowla spłonęła w 1877 roku, a obecny kościół powstał w latach 1881-1882. Około 1535 roku świątynię przejęli ewangelicy. Po II wojnie światowej, 13 października 1946 roku, poświęcono ją dla katolików, a w 1973 roku biskup Jerzy Stroba utworzył tu nową parafię.
Kościół ma plan prostokąta z trójbocznym prezbiterium. Nawa jest nakryta dachem siodłowym, prezbiterium pięciospadowym. Z zachodniej ściany wyrasta wieża-sygnaturka z dwoma ostrołukowymi otworami na dzwony, z których jeden pochodzi z 1882 roku. Do wnętrza prowadzą dwa wejścia, od zachodu i od południa.
Nawa ma drewniany strop belkowany, a prezbiterium jest sklepione. Nad wejściem znajduje się XIX-wieczny chór muzyczny na drewnianych kolumnach, z prospektem organowym. Przed prezbiterium stoi neogotycka kamienna chrzcielnica, a w prezbiterium ołtarz soborowy i rzeźba Najświętszego Serca Pana Jezusa z drewna oliwnego. Trzy duże okna prezbiterium wypełniają witraże. W bocznych ołtarzach wiszą obrazy Matki Boskiej Częstochowskiej i Najświętszego Serca Pana Jezusa, a na ścianach stacje drogi krzyżowej, płaskorzeźbione w ceramice.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się