Rezerwat przyrody Głowacz

Rezerwat przyrody Głowacz to leśny rezerwat w gminie Ińsko, w powiecie stargardzkim, w granicach Ińskiego Parku Krajobrazowego i dwóch obszarów Natura 2000. Utworzono go w 1985 roku, zajmuje 78,12 ha. W jego obrębie leży wzniesienie Głowacz, wysokie na 180 m n.p.m., najwyższe na Pojezierzu Ińskim.

Morena czołowa, mszar i lasy

Rezerwat leży w strefie moreny czołowej o urozmaiconej rzeźbie: wzniesienia osiągają deniwelacje do 30 m, a stoki nachylenie 10%. Są tu bezodpływowe zagłębienia i liczne głazy narzutowe, z których największy ma 6,3 m obwodu. Około 19 ha zajmują mokradła i oczka wodne, największy jest mszar o powierzchni około 11 ha, z rosiczką okrągłolistną i modrzewnicą zwyczajną. Prawie dwie trzecie lasów stanowią brzozy i osiki z samosiewu na dawnych polach, chronione jako przykład spontanicznej sukcesji. Lasy są ostoją orlika krzykliwego i żurawia.

Praktycznie

• Położenie: 1 km na zachód od jeziora Dłusko, 2 km na północny wschód od Ściennego i 3 km na południe od Dłuska.
• Północno-wschodnim skrajem rezerwatu biegnie zielony Szlak Wzniesieniami Moreny Czołowej z Ińska do Cieszyna. Od niego odchodzi czarny szlak „Na Głowacz”, długości 0,5 km, na szczyt wzniesienia.
• W gminie leży też rezerwat Wyspa Sołtyski.