Park krajobrazowy z 1981 roku na Pojezierzu Ińskim: wzgórza morenowe, 18 jezior, sześć rezerwatów i szlak z punktem widokowym na Głowaczu.
Iński Park Krajobrazowy powstał 4 listopada 1981 roku w środkowej części Pojezierza Ińskiego i chroni krajobraz polodowcowy: lasy bukowe na wzgórzach morenowych, wąwozy, głazowiska i rynny jeziorne. Zajmuje 17 763 ha, a jego otulina 26 240 ha. Leży na terenie gmin Chociwel, Ińsko, Dobrzany i Węgorzyno.
Wzgórza morenowe pokryte lasami bukowymi dochodzą do 180 m n.p.m. na górze Głowacz, a kolejne to Sokal (174 m) i Sarnikierz (169 m). Z Głowacza prowadzi oznakowany na czarno dojście do punktu widokowego.
Na terenie parku jest 18 jezior o powierzchni ponad 5 ha. Największe to wielorynnowe Jezioro Ińsko z wyspą Sołtyski, a dalej Krzemień (229 ha) i Stubnica (180 ha). Przez wszystkie te jeziora przepływa Ina. Osobliwością są pływające wyspy na jeziorach Kamienny Most i Linówko.
W parku utworzono sześć rezerwatów przyrody: Bórbagno Miałka, Głowacz, Kamienna Buczyna, Krzemieńskie Źródliska, Wyspa Sołtyski i Źródliskowe Zbocza. Zarząd parku wskazuje ścieżki przyrodnicze w rezerwatach Kamienna Buczyna i Źródliskowe Zbocza, gdzie teren jest silnie pofałdowany, a w lesie leżą głazy narzutowe.
Lęgnie się tu 142 gatunki ptaków, w tym 9 par bielików i 18 par orlików krzykliwych, a od 2008 roku prowadzona jest reintrodukcja żubra. Torfowisko Bórbagno Miałka to jeden z rezerwatów parku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się