Gotycka bazylika z lat 1300-1333, dawny kościół farny, od 1972 roku katedra nowej diecezji.
Katedra Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny to najważniejszy i najcenniejszy zabytek Koszalina. Wzniesiono ją w latach 1300-1333 jako trzynawową bazylikę z masywną wieżą, początkowo jako kościół farny. Od 1972 roku pełni funkcję katedry nowej diecezji, a w jej wnętrzu można zobaczyć gotycki krucyfiks z XIV wieku i odtworzony późnogotycki ołtarz z 1512 roku.
Od 1534 do 1945 roku kościół był ewangelicki. W połowie XIX wieku wnętrze poddano regotyzacji: usunięto wiele cennych elementów, a gotycki ołtarz główny zastąpiono neogotyckim. Po II wojnie światowej większość neogotyckiego wyposażenia usunięto. Kościół przeszedł gruntowną renowację w ramach programu renowacji i konserwacji średniowiecznych katedr Pomorza Zachodniego.
Katedra jest orientowana, od wschodu zamyka ją wydłużone, trójboczne prezbiterium. Nawy, prezbiterium i kruchtę nakrywa sklepienie gwiaździste o żebrach z cegły kształtowanej w trójliść. Ściany nawy głównej wspiera dwanaście ośmiobocznych filarów z czerwonej cegły, po sześć w dwóch rzędach, które według hasła Wikipedii symbolizują dwunastu apostołów. Ściany wspierają skarpy uskokowe, a pod okapem biegnie fryz z profilowanej cegły w kształcie czterolistnej koniczyny.
Od zachodu stoi czterokondygnacyjna wieża o wysokości 56 m, przykryta dachem namiotowym. Wieńczy ją sześcioboczna galeryjka i latarnia z hełmem cybulastym, a zegar umieszczono pod dachem w 1754 roku. Elewację wieży zdobią liczne blendy, a w dolnej kondygnacji są dwa ostrołukowe, uskokowe portale wejściowe.
Pierwotny ołtarz główny, pentaptyk, wykonał w 1512 roku w drewnie dębowym Andreas Wenzel z Iwięcina. W połowie XIX wieku zdemontowano go, część rzeźb rozproszono, a szafa ołtarzowa i malowane skrzydła zaginęły. W 2012 roku zachowane figury po renowacji i przywróceniu pierwotnych barw umieszczono w nowej szafie ołtarzowej wzorowanej na rozwiązaniach gotyckich. W części środkowej stoją św. Jan Chrzciciel, Matka Boska z Dzieciątkiem i św. Jan Ewangelista, a na skrzydłach rzeźby dwunastu apostołów.
Na łuku tęczowym wisi gotycki krucyfiks z XIV wieku, uratowany z pożaru kaplicy na Górze Chełmskiej w 1533 roku. Drzewce krzyża oplata winorośl, symbol Drzewa Życia. W kruchcie stoi wczesnogotycka chrzcielnica wykuta w XIII wieku przez rzeźbiarzy gotlandzkich, w kształcie szesnastobocznej czaszy z arkadami. Wśród wyposażenia hasło wymienia też płytę nagrobną marszałka dworu księcia Jana Fryderyka, Petera Kameke z Łasina, wykonaną przez szczecińskiego ludwisarza Rolofa Klassena, oraz obraz Augusta Friedricha Hauptnera Zmartwychwstanie z 1845 roku.
Organy zbudowała w 1899 roku firma Schlag und Söhne jako opus 536. W latach 2017-2019 przeprowadzono generalny remont instrumentu, który dostał nowy stół gry. Obecnie w katedrze wiszą cztery dzwony, odlane w 1979 roku w Poznaniu w ludwisarni Saturnina Skubiszyńskiego. Największy z nich jest największym dzwonem z tej odlewni.
Katedra leży tuż przy starówce, około 100 metrów od Rynku Staromiejskiego.
W odległości od 0,5 do 0,8 km znajdują się Muzeum w Koszalinie i Zamek Książąt Pomorskich.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się