Neogotycka świątynia z końca XIX wieku z kamienno-ceglaną wieżą, stojąca na Polanie Kołowskiej w Puszczy Bukowej, z płytami nagrobnymi w posadzce prezbiterium.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa stoi na stoku wzniesienia w centrum Kołowa, wsi na rozległej polanie wśród lasów Puszczy Bukowej. Zbudowano go pod koniec XIX wieku z cegły i kamienia, a dziś jest filią parafii w szczecińskich Podjuchach.
Świątynia ma plan prostokąta z prezbiterium zamkniętym od wschodu z pięciu boków i czworoboczną wieżę od zachodu. Wieża jest w dolnej części kamienna, wyżej ceglana, ozdobiona fryzami, okienkami i sterczynami, a nakrywa ją strzelisty, sześcioboczny hełm. W przyziemiu wieży jest ceglany portal wejściowy.
Z pierwotnego wyposażenia zachowały się neobarokowa ambona, empora na ścianie zachodniej i drewniane ławki. W posadzce prezbiterium leżą trzy dawne płyty nagrobne: opata kołbackiego Jana Jordaniego z 1395 roku, koniuszego książęcego z 1615 roku i łowczego z 1773 roku. Oryginalny ołtarz zaginął, a obecny przerobiono z prospektu organowego. Do kościoła przylega cmentarz z połowy XIX wieku, otoczony kamiennym murem. Po wojnie świątynię poświęcono jako katolicką w 1949 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się