Ceglany kościół z drugiej połowy XVII wieku z nawą poprzeczną, renesansowym ołtarzem i drewnianą amboną.
Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Radowie Wielkim jest świątynią parafialną, wzniesioną w drugiej połowie XVII wieku na miejscu pierwszego kościoła z 1491 roku, ufundowanego przez rodzinę von Borcków. Rejestr zabytków datuje obecną budowlę na przełom XVI i XVII wieku.
Kościół jest ceglany, na planie prostokąta, z dostawioną później nawą poprzeczną. Okna mają zakończenie ostrołukowe. Do budynku przylega czworoboczna wieża: izba dzwonów ma okna ostrołukowe, a wyższa kondygnacja jest oszalowana i nakryta niskim, czterospadowym dachem.
Strop jest drewniany, belkowy, a nad wejściem stoi drewniana empora na dwóch słupach. Nawa poprzeczna otwiera się ku reszcie kościoła szerokim łukiem odcinkowym. W prezbiterium stoi XVII-wieczny renesansowy ołtarz, ponadto zachowały się XVIII-wieczna drewniana ambona, XVII-wieczna chrzcielnica i świecznik oraz dwa cynowe lichtarze z około 1797 roku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się