Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Szczecinie

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa stoi przy placu Zwycięstwa, w geograficznym centrum Szczecina, niedaleko barokowej Bramy Portowej. Szczecinianie mówią o nim krótko „Serce”. Zbudowano go w latach 1913-1919 jako ewangelicki kościół garnizonowy, a po wojnie była to pierwsza czynna świątynia miasta. Dziś to sanktuarium prowadzone przez księży chrystusowców.

Żelbetowy kościół garnizonowy

Decyzja o budowie zapadła na początku XX wieku, bo dotychczasowy kościół garnizonowy, pofranciszkański gotycki kościół św. Jana Ewangelisty, wymagał pilnego remontu. Miejsce wybrano poza średniowiecznymi murami, na skraju dawnego cmentarza wojskowego i terenu, który od XVII wieku służył wojsku do musztry. Kamień węgielny wmurowano w październiku 1913 roku (dokładny dzień bywa podawany różnie), a budowę zakończono w 1919 roku.

Pomysł i pieniądze pochodziły od Gustawa Toepfera, propagatora cementu portlandzkiego, który chciał pokazać nową metodę budowania. Parafia podaje, że projektantem był radca miejski Bernard Stahl, a hasło Wikipedii wymienia architekta Adolfa Stahla. Kościół wzniesiono w technologii żelbetowej, zaliczanej do najwcześniejszych realizacji tego typu w Europie. Rejestr zabytków określa styl jako neoromański, a opracowania opisują go jako wczesny modernizm z elementami neobaroku i neoromanizmu.

Jak wygląda budowla

To trójnawowy kościół na planie prostokąta z półkolistym prezbiterium. Sklepienie wsparte na żelbetowych łukach rozpina się jak namiot, a jego miękką linię powtarzają łuki międzynawowe i kontury okien. Od południa stoi masywna wieża dzwonnicza z hełmem o esowatym profilu, zwieńczona krzyżem. Dwie owalne klatki schodowe przy wieży przypominają baszty, dlatego cała bryła kojarzy się z cytadelą. W wieży wiszą cztery dzwony z 1986 roku.

Dekoracji z czasów budowy jest niewiele: nad głównym wejściem widać płaskorzeźbę św. Jerzego walczącego ze smokiem. Wewnątrz stoi neogotycki ołtarz z sceną Ostatniej Wieczerzy, przeniesiony w latach czterdziestych ze zniszczonego kościoła św. Jana Chrzciciela. Nad łukiem tęczowym umieszczono współczesne freski, a ławki pochodzą z 1919 roku, z czasów pruskiego garnizonu. Dach od 1980 roku pokrywa blacha miedziana.

Po 1945 roku

Kościół poświęcono 29 czerwca 1945 roku, a konsekrowano w 1978 roku. W 1959 roku urządzono tu kaplicę wieczystej adoracji i stały dyżur spowiedników. W 1998 roku świątynia została ustanowiona sanktuarium, pierwszym pod takim wezwaniem w Polsce. Od lat sześćdziesiątych działa tu duszpasterstwo akademickie. Przed kościołem co roku stawiana jest szopka bożonarodzeniowa z żywymi zwierzętami i aktorami.

W pobliżu

W okolicy placu Zwycięstwa stoi Brama Portowa, a niecałe 200 metrów dalej bazylika św. Jana Chrzciciela. Na zwiedzanie Starego Miasta można ruszyć stąd w stronę archikatedry św. Jakuba.

Praktycznie

• Położenie: plac Zwycięstwa w Szczecinie. Parafia podaje jako adres biura ul. Bogurodzicy 3.
• Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków i czynny jako kościół, więc zwiedzanie wnętrza odbywa się z poszanowaniem nabożeństw. Parafia podaje, że codziennie odprawia tu co najmniej siedem mszy.
• Godziny mszy i otwarcia kaplicy adoracji znajdziesz na stronie sanktuarium.