Modernistyczny kościół jezuitów z lat 1932-1933 na Turzynie, zbudowany dla ewangelików, od 2020 roku sanktuarium.
Kościół św. Andrzeja Boboli stoi na szczecińskim osiedlu Turzyn, przy ulicy Pocztowej. To modernistyczna świątynia z lat 1932-1933, zbudowana dla parafii ewangelickiej, a od 1945 roku należąca do jezuitów. Od 16 maja 2020 roku jest sanktuarium. Budynek wpisano do rejestru zabytków.
Projekt powstał w 1928 roku, jego autorem był szczeciński architekt Adolf Thesmacher. Prace budowlane ruszyły w 1932 roku, a w następnym roku kościół ukończono. Jest dwupoziomowy, pseudobazylikowy, z wysoką wieżą i dachem dwuspadowym. Strefę wejściową akcentują cztery masywne pilastry, a w bryle widać delikatne odwołania do romanizmu, przetworzone językiem modernizmu.
Wyposażenie zmieniało się po wojnie. W 1964 roku parkiet zastąpiono posadzką kamienną, w 1969 roku ustawiono nowe ołtarze, a rok później wykonano mozaikę w prezbiterium oraz nowy ołtarz główny i tabernakulum. W 1989 roku dach pokryto nową blachą miedzianą.
Przed wojną budynek należał do kościoła ewangelickiego. W czerwcu 1945 roku do Szczecina przybyli pierwsi jezuici, a świątynię poświęcono 1 października 1945 roku. Parafię erygowano 1 marca 1946 roku. W 1952 roku poświęcono kościół dolny, przeznaczony głównie dla dzieci i młodzieży.
31 stycznia 1955 roku władze komunistyczne zmusiły jezuitów do opuszczenia Szczecina pod zarzutem złego oddziaływania na młodzież i inteligencję. Wywołało to protest mieszkańców i petycję do władz, a decyzję uznano za nieuzasadnioną dopiero w październiku 1957 roku. W czasie stanu wojennego kościół był ważnym punktem dystrybucji pomocy zagranicznej. W 1989 roku odsłonięto przed świątynią tablicę poświęconą podziemnej Solidarności w Szczecinie.
Niedaleko, około siedmiuset metrów od kościoła, leży plac Szarych Szeregów.
Nieco dalej stoi Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się