Późnoromański kościół z granitowej kostki z drugiej połowy XIII wieku, z wieżą z przejazdem, romańskim ołtarzem i amboną z 1711 roku.
Kościół Świętego Ducha w Moryniu to późnoromańska budowla z granitowej kostki, wzniesiona w drugiej połowie XIII wieku. Po raz pierwszy wzmiankowano go w źródłach w 1263 i 1265 roku, dlatego parafia obchodziła jubileusz 750-lecia w latach 2013-2015.
Kościół ma plan krzyża łacińskiego i formę trójnawowej bazyliki z krótkim transeptem i prostokątnie zamkniętym prezbiterium. Od zachodu stoi prostokątna wieża z przejazdem w poprzek osi kościoła, dobudowana na przełomie XIII i XIV wieku. W 1756 roku jej najwyższą kondygnację nadbudowano z drewna i nakryto barokowym hełmem z latarnią. W XV wieku do południowego ramienia transeptu dostawiono ceglaną kaplicę na planie nieforemnego pięcioboku.
W ścianie zachodniej jest dwuuskokowy portal. Szczyt wschodni zdobią blendy, wąskie okna ostrołukowe i oculus. Fryz podokapowy na południowej ścianie prezbiterium i transeptu odnowiono w 2013 roku. W narożniku wieży widać kamień z murarskim rytem szachownicy.
We wnętrzu, współcześnie przykrytym drewnianym stropem, stoi XIII-wieczny stół ołtarzowy z granitowej kostki, odsłonięty w 1955 roku spod późniejszych zamurowań i częściowo zrekonstruowany. Bogato zdobioną, barokową ambonę z 1711 roku wykonał w moryńskim warsztacie H. B. Hattenkerella. Na ścianach prezbiterium zachowały się malowane zacheuszki (krzyże apostolskie), prawdopodobnie z XIV wieku, a także fragmenty gotyckich malowideł z diabłami i krzyżami. Na emporze stoją 15-głosowe organy mechaniczne z połowy XIX wieku. Po wojnie kościół poświęcono jako katolicki 1 grudnia 1945 roku.
W okolicy:
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się