Szachulcowy kościół z 1681 roku z dębowym szkieletem, ryglową wieżą i organami z 1907 roku.
Kościół w Świerznie z 1681 roku to świątynia szachulcowa: szkielet z dębiny wypełniono cegłą, ściany pobielono, a drewniane elementy poczerniono impregnatem. Wieża też jest ryglowa, z odeskowaną górną częścią i ośmiobocznym hełmem.
Kościół wzniósł w 1681 roku budowniczy Christian Krone z inicjatywy Joachima Heinricha i Kaspara von Flemmingów. W XVIII wieku rozbudowywano go dwukrotnie: w 1708 roku powiększono część zachodnią, a w 1727 roku wschodnią. Dlatego kościół ma trzy fazy. Zaczynał jako budynek o wymiarach 13,2 na 8,3 metra z drewnianą wieżą dostawioną od zachodu, później ściany długie przedłużono tak, że wieża wyrasta dziś z korpusu. Na belce w przyziemiu wieży zachował się napis z 1708 roku z nazwiskiem budowniczego Wangerina. Świątynię poświęcono jako rzymskokatolicką 13 października 1946 roku.
Wnętrze to jedna sala bez podziałów. Drzwi z klepek ułożonych w jodełkę są nabite ćwiekami i zawieszone na kowalskich zawiasach. Małe, pierwotne okienka szklone w ołów zachowały się tylko w wieży. Empora muzyczna przetrwała przy ścianie zachodniej, a stojące na niej organy zbudował w 1907 roku szczeciński zakład Grüneberga.
Obecny ołtarz z figurą Matki Boskiej z Dzieciątkiem powstał z fragmentów dawnego ołtarza ambonowego, który stał pośrodku nawy. W predelli widać płaskorzeźbę Ostatniej Wieczerzy. W kościele jest też zdobiona chrzcielnica. Dawne wyposażenie, między innymi srebrne kielichy z herbami Flemmingów z początku XVIII wieku, wymieniają źródła historyczne, ale nie wszystko zachowało się do dziś.
Tuż obok, około 200 metrów od kościoła, leży zespół dworski w Świerznie. Około 3 kilometrów dalej stoi pałac w Stuchowie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się