Gotycka ceglana fara Sławna z XIV wieku, największa budowla w mieście, odbudowana po zniszczeniach z 1945 roku.
Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, dawniej pod wezwaniem Marii Panny i św. Jana Chrzciciela, to gotycka fara Sławna i największa budowla w mieście. Zarządza nią parafia katolicka pod tym samym wezwaniem.
Według hasła Wikipedii świątynię ufundowała w latach 1326-1364 księżna Zofia, żona Barnima IV, a patronat sprawowali wówczas joannici. Rejestr zabytków podaje datowanie 1331. Wyposażanie kościoła trwało do drugiej połowy XV wieku. Perłą był renesansowy ołtarz, który nie przetrwał II wojny światowej.
Budowla stoi na planie prostokąta z wysuniętym prezbiterium. Później dobudowano kaplicę i zakrystię, tak że razem tworzą wieniec, charakterystyczny dla gotyku. Fundament wykonano ze szwedzkiego granitu, a czerwień cegły urozmaicają czarne motywy ze specjalnie palonej cegły. Portale od zachodu i południa składają się z pięciu ostrołukowych obramowań ułożonych schodkowo z profilowanej cegły. Wieżę obiega ostrołukowy fryz, a jej główny motyw dekoracyjny to blendy.
Od XVI wieku świątynia była protestancka i wróciła do katolików po II wojnie światowej. Po wejściu wojsk radzieckich do Sławna 7 marca 1945 roku kościół został zniszczony. Odbudowę prowadził zakon franciszkanów i trwała ona do końca lat 50. XX wieku. Franciszkanin o. Rafał Rogatti stworzył wtedy tryptyk o tematyce maryjnej, a stacje drogi krzyżowej wykonał A. Trzeszkowski.
Wnętrze jest skromne: tryptyk w ołtarzu głównym, płaskorzeźbione stacje drogi krzyżowej, ambona z lat 50., osiemnastowieczna chrzcielnica, XVI-wieczna misa chrzcielna i XVIII-wieczny obraz „Obrzezanie”. Przed kościołem stoi pomnik Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego dłuta Zygmunta Wujka. Krucyfiks z około 1420 roku i XVII-wieczne epitafium pochodzące z tego kościoła można dziś oglądać w Muzeum Narodowym w Szczecinie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się