Neogotycki pałac w Rybokartach, barokowy w zarysie z XVIII wieku, z zachowanymi sztukateriami i plafonem Alberta Wirtha, po remoncie adaptowany na hotel i restaurację.
Pałac w Rybokartach to dwukondygnacyjna rezydencja z trzeciej ćwierci XVIII wieku, przebudowana w XIX i na początku XX wieku w stylu neogotyckim. Stoi w gminie Gryfice. Po remoncie z lat 2002-2005 przystosowano go do funkcji hotelowej i restauracyjnej. W środku zachowała się część dawnej dekoracji, między innymi plafon z iluzjonistycznym malowidłem.
Pałac wzniesiono przypuszczalnie w 3. ćwierci XVIII wieku z inicjatywy Karla Eligiusa von Edlinga, ówczesnego właściciela Rybokart. Powstał w miejscu wcześniejszego dworu szlacheckiego z początku XVII wieku. Pierwotnie był dwukondygnacyjną, częściowo podpiwniczoną rezydencją barokową na planie prostokąta o wymiarach 28 na 14 metrów, nakrytą dachem mansardowym. Z tej fazy przetrwały kamienno-ceglane piwnice ze sklepieniem kolebkowym.
W drugiej połowie XIX wieku właściciel Ferdinand von Lettow kazał przebudować pałac w stylu neogotyckim, nawiązując do wzorów angielskich. Dobudowano trzykondygnacyjną wieżę, arkadowy portyk przy fasadzie i ganek z tarasem od zachodu. Podziały elewacji zaznaczono lizenami zwieńczonymi wieżyczkami i attyką imitującą krenelaż. Na fasadzie do dziś widać herb rodziny von Lettow.
W 1901 roku majątek przeszedł na własność Fritza Röchlinga, który rozbudował pałac w tym samym stylu. Dodał oś i aneks z klatką schodową, dołożył neogotyckie detale, podwyższył strop nad parterem i zamienił dach mansardowy na czterospadowy. Około 1914 roku przybyło skrzydło z kolejną wieżą, a w 1916 roku wprowadzono instalację elektryczną.
Pałac przetrwał II wojnę światową bez zniszczeń. W latach 1962-1974 mieściła się w nim szkoła podstawowa, potem stał opuszczony i ulegał dewastacji. W 1992 roku sprzedano go prywatnemu właścicielowi, a remont z lat 2002-2005 zakończył się adaptacją na hotel i restaurację.
We wnętrzach zachowały się: część neobarokowej dekoracji rzeźbiarskiej i sztukatorskiej klatki schodowej, fragment neorenesansowej dekoracji salonu z wejściem w formie serliany oraz plafon z iluzjonistycznym malowidłem berlińskiego artysty Alberta Wirtha. Obiekt jest wpisany do rejestru zabytków (nr 758 z 1974 roku oraz A-1632 z 2017 roku).
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się