Pałac z lat 1880-1883 na miejscu spalonego dworu von der Marwitzów, z sztukateriami dawnej sali balowej i zabytkowym parkiem, dziś siedziba placówki dla młodzieży.
Pałac w Smolnicy to neoklasycystyczna rezydencja z elementami neobarokowymi, wzniesiona w latach 1880-1883 po pożarze wcześniejszego dworu. Stoi obok wiejskiego kościoła w gminie Dębno. Budynek wpisano do rejestru zabytków w 2008 roku ze względu na zachowaną pierwotną bryłę, kompozycję elewacji i elementy wyposażenia wnętrz. Dziś działa w nim placówka wychowawcza, więc jest to obiekt do oglądania z zewnątrz.
Dwór zbudował w 1766 roku Albrecht Bernd Ludwig von der Marwitz. W 1819 roku majątek sprzedano bankierowi Aronowi Meyer-Korneckerowi, potem zmieniał właścicieli, aż w 1832 roku przeszedł na Wilhelma Friedricha von Sydowa. Jego syn Wilhelm Karl Friedrich przeniósł się do Smolnicy w 1857 roku i w 1866 roku gruntownie przebudował dwór.
Dwór spłonął całkowicie 1 grudnia 1879 roku. Nowy pałac budowano w latach 1880-1883. Był otynkowany na biało i otoczony stawami. Na północnej fasadzie umieszczono chorągiew z krzyżem i napisem In hoc signo vinces, a pod nią monogram W.v.S. z maksymą „Przez osty i ciernie”, obok herby rodzin von Sydow i von der Osten.
Pałac jest dwukondygnacyjny, z częściowo użytkowym poddaszem. Środki dłuższych elewacji akcentują trzykondygnacyjne pseudoryzality ze szczytami. Przy elewacjach szczytowych stoją ryzality na rzucie prostokąta, trójbocznym i wielobocznym oraz dwie klatki schodowe w formie baszt, założone na ośmioboku i kole. Do najcenniejszych elementów wystroju należy dekoracja sztukatorska dawnej sali balowej na parterze.
Dawne wyposażenie obejmowało meble z czarnego dębu, szafę z XVI wieku, porcelanę chińską, fajanse z Delftu oraz obrazy malarzy flamandzkich i holenderskich. Po 1945 roku resztę wyposażenia zniszczono, a pałac służył najpierw jako kwatera wojsk radzieckich.
Park pałacowy założono w XIX wieku na 5,3 hektara. Rosną w nim 27 gatunków drzew liściastych, 9 iglastych i 24 gatunki krzewów i pnączy, głównie klony, lipy, dęby, jesiony, kasztanowce i graby, w wieku szacowanym na 150-250 lat. Park wpisano do rejestru zabytków w 1977 roku (nr 377).
Po wojnie pałac przejęło państwo: mieszkali tu repatrianci, w latach 50. działał ośrodek kolonijny dla dzieci górników ze Śląska, od 1956 roku biura PGR, a od 1965 roku szkoła rolnicza. Według hasła o wsi mieści się w nim obecnie Młodzieżowy Ośrodek Socjoterapii.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się