Zamek Biskupów Kamieńskich w Karlinie

Zamek Biskupów Kamieńskich w Karlinie zachował się tylko we fragmentach: z dawnej rezydencji biskupiej ocalało przyziemie głównego skrzydła ze sklepieniami gwiaździstymi. Leży w widłach rzek Parsęty i Radwi i jest wpisany do rejestru zabytków.

Rezydencja biskupów kamieńskich

Okolice Karlina należały do biskupów kamieńskich od około 1280 roku, a o zamku wspomina dokument z 1308 roku. Od lat 80. XIV wieku większość biskupów mieszkała właśnie w Karlinie, a w 1385 roku miasto otrzymało prawa miejskie na prawie lubeckim. Kolejni biskupi rozbudowywali zamek aż do 1575 roku, a w latach 1602-1618 biskup Franciszek I kontynuował jego rozbudowę. W 1481 roku miasto i zamek spalili mieszczanie z Kołobrzegu i Koszalina.

W 1761 roku, w czasie wojny siedmioletniej, zespół zamkowy spłonął. Ruiny rozebrano do przyziemia, zasypano fosę, a na piwnicach wzniesiono później królewski browar. Dziewiętnastowieczna zabudowa zatarła ślady dawnej rezydencji.

Co zostało

Zachowane fragmenty tworzą cztery pomieszczenia, z których dwa mają sklepienia gwiaździsto-żebrowe. W ścianie między dużymi salami widać przejście ze zdobnym obramowaniem i dwustronny kominek gotycki. W elewacji północno-wschodniej są ślady otworów okiennych i dwóch portali, a wykopaliska potwierdziły istnienie murów okalających zamek. Dawny wygląd zamku pokazuje mapa Eilharda Lubinusa.

Praktycznie

• Położenie: Karlino, powiat białogardzki, w widłach Parsęty i Radwi.
• Zasady wejścia do zachowanych części nie wynikają ze sprawdzonych źródeł; informacje podaje Muzeum Ziemi Karlińskiej (ok. 0,5 km).
• W pobliżu stoi kościół św. Michała Archanioła.