Dawny klasztor cysterek z 1248 roku w Marianowie, z gotyckim kościołem, renesansowym ołtarzem z obrazem Glockendona z 1546 roku i dębem Sydonii.
Zespół klasztorny w Marianowie to zabudowania dawnego domu zakonnego cysterek, przekształconego później w zakład dla pomorskich szlachcianek. Przez około piętnaście lat, od 1604 do 1619 roku, przebywała tu Sydonia von Borck, oskarżona o czary. Do dziś stoją gotycki kościół i zachodnie skrzydło klasztoru.
W 1248 roku książę szczeciński Barnim I ufundował klasztor dla cysterek nad strumieniem św. Marii. Do jego powstania i funkcjonowania przyczyniły się pomorskie rody rycerskie, między innymi von Osten, von Borck, von Jerichow, von Regedanz i von Wedel, które przekazały zakonowi liczne nadania ziemskie. Władztwo klasztorne obejmowało około 1100 włók ziemi z wieloma wsiami, rzekami, jeziorami i lasami. W konwencie przebywało przeciętnie 20 do 30 mniszek, a funkcje przełożonych pełniły zwykle zakonnice z rodów książęcych lub rycerskich.
Pierwotne zabudowania były prawdopodobnie drewniane, później zastąpiono je ceglanymi. Kompleks tworzył pięcioprzęsłowy kościół salowy i dwa dwukondygnacyjne skrzydła klasztorne, a wzdłuż nich biegł krużganek wokół wirydarza. Całość otaczał mur. Po wprowadzeniu na Pomorzu protestantyzmu w 1534 roku klasztor zlikwidowano, a w jego murach powstał zakład dla panien z domów szlacheckich. Pożar w 1637 roku zniszczył skrzydło wschodnie i krużganki, których już nie odbudowano. W XIX wieku przebudowano skrzydło zachodnie, a z nawy kościoła rozebrano zachodnie przęsło i w tym miejscu wzniesiono wieżę.
Sydonia von Borck mieszkała w zakładzie jako pensjonariuszka. Rodzina pozbawiła ją prawa do majątku, a ona została oskarżona o czary i o rzucenie klątwy na ród Gryfitów. Po długim procesie skazano ją na ścięcie, a ciało spalono na stosie w 1620 roku. W pobliżu klasztoru rośnie dąb Sydonii, pomnik przyrody.
Ceglany, gotycki kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia NMP pochodzi z drugiej połowy XIII wieku. Wieżę z dzwonami z 1825 i 1890 roku dobudowano w 1892 roku. W murach zachowały się dwa skromne portale, południowy dla zakonnic, północny dla pozostałych wiernych, a górne partie ścian zdobi malowany gzyms z motywem czwórliścia. Nad nawą jest drewniany, belkowany strop.
Ołtarz główny, pentaptyk z XVI wieku, początkowo był tryptykiem, a skrzydła dodano prawdopodobnie około 1730 roku. W predelli znajduje się obraz Złożenie do Grobu z 1546 roku, namalowany przez nadwornego malarza księcia Barnima XI, Gabriela Glockendona, i uważany za najcenniejszą część ołtarza. Barokowa ambona z 1726 roku, dzieło stargardzkiego rzeźbiarza Bartholome Frantza, ma kosz wsparty na figurze Mojżesza. Zachowało się też barokowe epitafium radcy Jerzego Andrzeja von Thuna z końca XVII wieku. Ołtarze boczne są neogotyckie, z 1956 roku. Drewniany krucyfiks z ok. 1260 roku, pochodzący z kościoła cysterek, można dziś oglądać w Muzeum Narodowym w Szczecinie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się