Gotycka hala farna z XIV-XV wieku z 90-metrową wieżą, dzwonem z 1399 roku i neogotyckim wyposażeniem, dziś sanktuarium maryjne.
Kościół Macierzyństwa Najświętszej Marii Panny, zwany Mariackim, to gotycka hala z wieżą o wysokości 90 metrów. Jest też Archidiecezjalnym Sanktuarium Maryjnym Matki Bożej Trzebiatowskiej.
Lokacja Trzebiatowa przypada na 1277 rok. Pierwszy kościół w mieście powstał według opracowania NID zapewne na terenie dawnej osady przedlokacyjnej, a w 1285 roku do Trzebiatowa sprowadzono norbertanki, które przejęły wznoszoną świątynię i dobudowały klasztor. Obecną gotycką farę zaczęto budować około 1328 roku: w pierwszej połowie XIV wieku wzniesiono prezbiterium, w drugiej połowie korpus nawowy, a w XV wieku masyw wieżowy i nieco później zakrystię. Przy kościele od 1328 roku działała szkoła łacińska, w której w XVI wieku rektorem był Jan Bugenhagen.
W 1534 roku sejm w Trzebiatowie uchwalił przyjęcie reformacji w Księstwie Pomorskim, a kościół stał się protestancki. Już w 1857 roku architekt Friedrich August Stüler opisał zły stan kościoła i zalecił remont, a w latach 1865-1867 kościół przebudowano i zregotyzowano. Po II wojnie światowej kościół wrócił do katolików i został sanktuarium maryjnym, a dekret o nadaniu mu tej rangi ogłoszono 7 października 1996 roku.
Kościół jest orientowany, gotycki, murowany z cegły. Ma trzynawową, czteroprzęsłową halę z prezbiterium zamkniętym trójbocznie i wieżowy korpus od zachodu równy szerokością korpusowi. Całkowita długość świątyni to 72 metry, a szerokość około 28 metrów. Elewacje są oszkarpowane i ozdobione ceramicznymi fryzami wnękowymi o motywie czwórliścia, a w narożniku korpusu stoi ośmioboczna wieżyczka schodowa.
Wieża ma 90 metrów i jest zwieńczona pozłacanym krzyżem. W 1784 roku zbudowano jej nowe zwieńczenie, a przy przebudowie w latach 1865-1867 dodano fiale w stylu neogotyckim. Na wieży wiszą trzy dzwony, z których dwa są gotyckie: najmniejszy nosi rok 1399 i należy do najstarszych w Polsce, a dzwon „Maria” z 1515 roku odlał stargardzki ludwisarz Lütke Rose.
Wnętrze jest halowe, z ośmiobocznymi filarami i sklepieniami gwiaździstymi. Na łuku tęczowym zachowało się gotyckie malowidło z popiersiami proroków starotestamentowych, restaurowane w XIX wieku. W 1986 roku dodano tu wizerunki polskich świętych.
Większość wyposażenia jest neogotycka, z czasów restauracji w latach 1865-1867. Ołtarz główny i ambonę wykonano ze sztucznego kamienia według projektu Konrada Kruhla, a w ołtarzu wisi obraz Marii z Dzieciątkiem autorstwa Ernsta Degera z Düsseldorfu, czczony jako wizerunek Matki Bożej Łaskawej i ukoronowany w 2006 roku. Witraże w prezbiterium z 1867 roku wykonała berlińska firma Louisa Müllera według projektu konserwatora Ferdinanda von Quasta, a środkowy ufundował król Wilhelm I.
Organy zbudował w 1842 roku Friedrich Schulze, a w latach 1865-1867 przebudował Barnim Grüneberg ze Szczecina. Według hasła Wikipedii 29 maja 1842 roku wykonano na nich oratorium „Stworzenie świata” Haydna pod dyrekcją Carla Loewego. Zachowały się też kamienne płyty nagrobne, w tym gotycka Arnolda Krampehla z 1382 roku, trzy drewniane barokowe epitafia i policzki renesansowych stall. Rzeźba „Matka Boska Bolesna” z pierwszej ćwierci XV wieku, pochodząca z tego kościoła, jest dziś eksponowana w Muzeum Narodowym w Szczecinie.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się