Kamienno-ceglany kościół w Wełtyniu z drugiej połowy XV wieku z gotycko-renesansowymi polichromiami z lat 1520-1534 na prawie całym wnętrzu.
Kościół Matki Boskiej Różańcowej w Wełtyniu to kamienno-ceglana świątynia z drugiej połowy XV wieku. Wyróżnia go gotycko-renesansowa polichromia, która pokrywa prawie całe wnętrze.
Malowidła powstały najprawdopodobniej w latach 1520-1534, tuż przed wprowadzeniem reformacji. Widać w nich cechy gotyckie, jak podział na kwatery i sztywne schematy postaci, oraz renesansowe, jak operowanie światłocieniem. W XVII wieku zakryto je tynkiem, bo nie zgadzały się z teologią protestancką, a odsłonięto ponownie w 1961 roku. Przedstawiają historię Zbawienia od stworzenia Ewy przez sceny pasyjne po Sąd Ostateczny. Barwy wyblakły, kontury są zatarte, a przeróbki okien uszkodziły część malowideł, więc odczytanie scen wymaga uwagi.
Pierwszy kościół w Wełtyniu powstał w XIII wieku i podlegał patronatowi kościoła Mariackiego w Szczecinie. Obecna świątynia jest późniejsza, wieża i zakrystia doszły kilkadziesiąt lat po nawie, a przebudowy odbyły się w 1690 i 1784 roku. Mur z nieobrobionych kamieni o różnej wielkości nie jest otynkowany, więc z zewnątrz widać wiele zamurowanych otworów okiennych, a narożniki wieży i prezbiterium wykonano z cegły. Na północnej ścianie wieży zachowała się drewniana tarcza zegarowa. W murze dawnego cmentarza przykościelnego stoi kamienna bramka z XV wieku.
Poza polichromiami we wnętrzu jest barokowy ołtarz i ambona z XVIII wieku.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się