Największy plac gwiaździsty Szczecina z końca XIX wieku, o ośmiu zbiegających się jezdniach, wzorowany na rozwiązaniach paryskich.
Plac Grunwaldzki to największy i najokazalszy plac gwiaździsty w Szczecinie, w dzielnicy Śródmieście, na osiedlu Centrum. Do placu zbiegają się jezdnie z ośmiu stron. Krzyżują się tu aleja Jana Pawła II, ulica Piłsudskiego oraz ulice Rayskiego i Śląska. Układ geometryczny placu jest motywem znaku graficznego projektu „Szczecin Europejską Stolicą Kultury 2016”.
Historia placu sięga lat 60. XIX wieku, gdy miejski radca budowlany James Hobrecht opracował pierwszy plan zabudowy tego terenu. Zakładał on rozwój miasta w kierunku północno-zachodnim i połączenie ówczesnego śródmieścia z budującą się dzielnicą Westend, dziś osiedlem Łękno. Na przecięciu dwóch głównych alei planowano reprezentacyjny plac, pierwotnie prostokątny.
Plany wstrzymały negocjacje z wojskiem, do którego należał teren. Wróciły w następnej dekadzie, kiedy Szczecin przestał być twierdzą. Plan z 31 marca 1874 roku, oparty na projekcie Hobrechta, poprawili nadburmistrz R. Burscher i radca K. Krühl, nawiązując do rozwiązań Georges'a Haussmanna z przebudowy Paryża.
Po wojnie w popularnych przewodnikach upowszechniła się teza, że plac i cały gwiaździsty układ Szczecina zaprojektował Haussmann. Według dzisiejszego stanu wiedzy, jak podaje hasło Wikipedii, to nieprawda: szczecińskie projekty były wzorowane na rozwiązaniach paryskich, tak jak w wielu miastach Europy, ale ich autorem nie był Haussmann.
Plac powstał pod koniec lat 80. XIX wieku w miejscu zlikwidowanego w 1884 roku Fortu Wilhelma. Zabudowa reprezentacyjnymi kamienicami, głównie eklektycznymi, trwała do początku XX wieku. W 1944 roku bombardowania zburzyły kamienice na narożnikach placu z ulicami Śląską, Rayskiego i Piłsudskiego. W 1964 roku parcele zabudowano dwoma ośmiopiętrowymi wieżowcami projektu Tadeusza Ostrowskiego i czteropiętrowym blokiem. Polską nazwę nadano 15 lipca 1945 roku, w rocznicę bitwy pod Grunwaldem.
Za placem, w stronę Starego Miasta, leży Plac Szarych Szeregów, a nieco dalej Pałac Ziemstwa Pomorskiego.
Plac obsadzono starodrzewem, wśród którego są rzadkie okazy: budleja i krzewy cisowe. Nawierzchnia piesza z kostki brukowej i lampy z wizerunkiem gryfa na stopce pochodzą z remontu z lat 90. XX wieku i nawiązują do lamp z lat 30. W środkowej części, na wysepce, jest przystanek tramwajowy „Plac Grunwaldzki”, a przy jednym z narożników stacja szczecińskiego roweru miejskiego Bike S. Plac jest też jednym z miejsc, gdzie najczęściej organizuje się w Szczecinie manifestacje.
W okolicy leży bazylika św. Jana Chrzciciela, około 600 m od placu.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się