Ceglana latarnia z 1857 roku, według Wikipedii najwyższa na polskim wybrzeżu, ze 308 schodami, udostępniona do zwiedzania.
Latarnia Morska Świnoujście stoi w dzielnicy Warszów i według hasła Wikipedii jest najwyższa na polskim wybrzeżu Bałtyku oraz najwyższa na świecie wśród latarń z cegły. Prowadzi na nią 308 schodów. Wieża ma 67,7 m wysokości, a światło znajduje się na wysokości 65 m n.p.m.
Pierwsza latarnia w Świnoujściu stanęła w 1805 roku na głowicy falochronu i była zbudowana z desek i luster. W 1828 roku zastąpiono ją stalową. Budowę obecnej rozpoczęto w 1854 roku, trwała niecałe trzy lata, a latarnię uruchomiono 1 grudnia 1857 roku. Do 1902 roku wieża miała od dolnej galerii kształt ośmioboku z żółtej cegły. W latach 1902-1903 po ubytkach cegły zdjęto okładzinę i zbudowano nowy płaszcz z cegły klinkierowej, a wieża stała się okrągła; w tej postaci przetrwała do dziś.
12 marca 1945 roku bomby wybuchające w pobliżu spowodowały pęknięcia korpusu wieży, wzmocnionego dopiero w 1959 roku. Remont całej budowli trwał od listopada 1998 do wiosny 2000 roku. Latarnię udostępniono do zwiedzania 5 sierpnia 2000 roku. Od 1958 roku pełniła też rolę radiolatarni, wyłączonej w 1999 roku.
Obiekt składa się z wieży i dwóch dwukondygnacyjnych budynków z czerwonej cegły, które przylegają do niej od północy i południa; dawniej mieszkali w nich latarnicy z rodzinami. W laternie działa aparat Fresnela I klasy. Światło jest sektorowe, przerywane, o okresie 5 s, a jego zasięg to 25 Mm (światło białe) i 9 Mm (czerwone). Zasięg i charakterystykę podajemy za hasłem Wikipedii.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się