Pruski fort nadbrzeżny z lat 1856-1861 u ujścia Świny, w którym działa Muzeum Historii Twierdzy, z podziemnymi kazamatami i schronami.
Fort Zachodni w Świnoujściu, dawniej Westbatterie, to nadbrzeżny fort pruskiej Twierdzy Świnoujście z lat 1856-1861, zbudowany do obrony portu przed wrogimi okrętami. Stoi przy ul. Jachtowej, w zalesionym sąsiedztwie ujścia Świny. W najstarszej części, kwadratowej reducie, działa Muzeum Historii Twierdzy.
Fort powstał jako niewielka reduta artyleryjska na planie kwadratu. Do 1863 roku wzmocniono ją murowanymi skrzydłami i otoczono wałem ziemnym oraz fosą. W latach 1878-1887 rozbudowano go do ciężkiej, ufortyfikowanej baterii nadbrzeżnej z tarasem artyleryjskim i podziemnymi kazamatami. Hasło Wikipedii podaje, że do początku XX wieku obsadzało go około 300 piechurów i artylerzystów, a w wersji początkowej nazywano go Batterie A. Był jednym z czterech dzieł fortecznych u ujścia Świny, wchodzących w skład Twierdzy Świnoujście.
W czasie I wojny światowej stacjonowała tu bateria czterech ciężkich dział nadbrzeżnych kalibru 210 mm, zlikwidowana później na podstawie postanowień traktatu wersalskiego. Hasło Wikipedii podaje dla okresu międzywojennego baterię czterech dział kalibru 150 mm, a strona muzeum, że taka bateria stacjonowała w forcie podczas II wojny światowej i podlegała Szkole Artylerii Kriegsmarine. W 1941 roku na zachodnim skrzydle zbudowano betonowy bunkier dowodzenia.
Fort nosił w latach 1939-1945 nazwę Fort Henningsen. Nadano ją na cześć Wilhelma Henningsena, który wcześniej służył w forcie i poległ 1 września 1939 roku podczas ataku na Westerplatte. Muzeum podaje datę nadania nazwy jako 1940 rok, a hasło Wikipedii 1939. Na bramie wisiała tablica upamiętniająca go. Fort nie jest tym samym obiektem co zespół baterii Vineta, położony kilka kilometrów dalej.
Po 1945 roku fort zajęli Rosjanie, którzy zbudowali w centrum i na obu krańcach fortu trzy betonowe bunkry dla dział nadbrzeżnych kalibru 127 mm. W 1962 roku obiekt przekazano miastu. W latach 70. w podziemnych kazamatach urządzono magazyny warzyw i owoców, co przyniosło dalsze zniszczenia. W 2001 roku fort wydzierżawiło Stowarzyszenie Miłośników Fortów „Reduta”. Od czerwca 2004 roku jest udostępniony zwiedzającym, a od 2008 roku, po zmianie dzierżawcy, działa tu oficjalnie zarejestrowane Muzeum Historii Twierdzy. Wiele eksponatów odnaleziono w okolicy fortu lub w samym forcie.
Zachowały się brama obronna z otworami strzelniczymi, do której prowadziła kiedyś grobla, kwadratowa reduta, podziemny korytarz z halami dawnych komór amunicyjnych i okrągłymi otworami wind amunicyjnych oraz remizy artyleryjskie z drugiej połowy XIX wieku. Są też betonowy schron dowodzenia baterii Henningsen z pomieszczeniami sztabowymi i stanowiskiem dalmierza optycznego oraz galeria artyleryjska ze stanowiskami ciężkich dział. Środkowa działobitnia zachowała się w oryginalnym stanie, a w centrum i na lewym skrzydle stoją rosyjskie schrony dla dział.
Około 400 metrów dalej stoi Fort Anioła, a niecały kilometr stąd Fort Gerharda. Do latarni morskiej jest około 700 metrów.
Bądź pierwszy! Dodaj komentarz.
Aby dodać komentarz, musisz się zalogować.
Zaloguj się