Park w trzech województwach

Drawieński Park Narodowy powstał 1 maja 1990 roku w Puszczy Drawskiej, na Równinie Drawskiej. Leży na pograniczu trzech województw: zachodniopomorskiego, lubuskiego i wielkopolskiego, dlatego trudno opisać go jako atrakcję jednego regionu. Wikipedia podaje, że w chwili utworzenia zajmował 8691,50 ha, a dziś ma 11 535,66 ha (115,36 km kwadratowych). Z gruntów w wieczystym użytkowaniu parku, czyli 11 210,69 ha, w województwie zachodniopomorskim leży 5470,67 ha (powiaty choszczeński i wałecki), w lubuskim 5362,18 ha (powiat strzelecko-drezdenecki), a w wielkopolskim 377,84 ha (powiat czarnkowsko-trzcianecki). Wokół parku wyznaczono otulinę o powierzchni 352,67 km kwadratowych.

Siedziba dyrekcji parku jest w Drawnie, w województwie zachodniopomorskim. Według Wikipedii południowa granica parku biegnie wzdłuż drogi krajowej nr 22. Główną osią wodną są rzeka Drawa i jej dopływ Płociczna, które płyną przez szeroki pas sandrów. Według parku cały obszar leży w zlewni Drawy.

Jak powstał park

Z historii parku, opisanej na jego stronie, wynika, że badania naukowe w Puszczy Drawskiej zaczęto w 1969 roku, a rezerwat "Rzeka Drawa" utworzono w 1974 roku. Na przełomie 1978 i 1979 roku wniosek o utworzenie parku zgłosili członkowie Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody w Gorzowie Wielkopolskim wspólnie z Ligą Ochrony Przyrody. Uchwałą Państwowej Rady Ochrony Przyrody z 30 października 1984 roku park wpisano na listę projektowanych parków narodowych, a prace przygotowawcze trwały do 1985 roku. Badania prowadziły zespoły z Poznania, Gorzowa i Szczecina.

Ochrona ścisła i jeziora

Według Wikipedii lasy zajmują 83 procent powierzchni parku, głównie buczyny, lasy dębowo-bukowe i bory sosnowe, a około 10 procent to wody. Ochroną ścisłą objęto 1391,62 ha w 12 obszarach, ochroną czynną 9609,27 ha, a krajobrazową 534,77 ha. W województwie zachodniopomorskim leży siedem obszarów ochrony ścisłej: Przełom Drawy, Runica, Głodne Jeziorka, Sicienko, Pustelnik, Wydrowe Łęgi i Dolina Płocicznej. Pozostałe pięć, między innymi Jezioro Czarne i wyspy oraz półwyspy jeziora Ostrowieckiego, według Wikipedii leży w województwie lubuskim. W otulinie parku znajduje się pięć rezerwatów: cztery w zachodniopomorskim (Leśne Źródła, Mszary Tuczyńskie, Stary Załom i Torfowisko Konotop) i jeden w lubuskim (Torfowisko Osowiec).

Wikipedia mówi o 20 zbiornikach wodnych, w tym o jeziorze Czarnym, które nazywa unikatowym w skali kraju. Największe jest według parku Ostrowiec o powierzchni 369,87 ha, a razem z jeziorami Głuchym Dużym i Głuchym Małym, które czasem nazywa się łącznie jeziorem Ostrowieckim, ma 387 ha. Z kolei Martew, według parku, ma 73,69 ha i do 25 m głębokości, a szmaragdowy kolor wody to cecha jezior o wodzie bogatej w wapń.

Wydra, bóbr i ryby

Park podaje 51 gatunków ssaków, natomiast Wikipedia około 50. Symbolem parku jest wydra, którą dyrekcja nazywa wskaźnikiem czystych wód. Występuje tu również bóbr europejski, a w parku i otulinie zarejestrowano według dyrekcji obecność wilków i rysi, choć zwierzęta te trudno obserwować. Wikipedia wymienia też gatunki obce: jenota, szopa pracza i wizona amerykańskiego. Zaobserwowano 13 gatunków nietoperzy, wszystkie pod ścisłą ochroną.

Ryb jest według parku 39 gatunków i jeden gatunek minoga, podczas gdy Wikipedia mówi o około 30 gatunkach. Drawa i Płociczna mają wartki nurt i kamienisto-żwirowe dno. Park pisze, że do połowy lat osiemdziesiątych XX wieku żyła tu populacja łososia drawskiego, w 1962 roku złowiono łososia o długości 144 cm i masie 24 kg, a pod koniec lat osiemdziesiątych populacja praktycznie zniknęła. Program restytucji rozpoczęto w 1995 roku, wpuszczając ponad 20 tysięcy sztuk smolta. W rzekach żyją też lipień i trzy formy troci, a certa, uznana przez park za krytycznie zagrożoną w skali kraju, tworzy tu lokalne populacje jeziorowo-rzeczne. Sielawa zasiedla między innymi jeziora Pecnik Duży, Płociowe, Marta i Ostrowieckie, a sieja Ostrowieckie, Martę i Czarne.

Ścieżki poznawcze i okolice Drawna

Według Wikipedii w parku wytyczono pięć ścieżek poznawczych oznakowanych zielonymi choinkami na białym kwadracie: Drawnik (4 km), Barnimie (3 km i 4 km), Międzybór (4 km) w północno-zachodniej części oraz Głusko (3 km) i Jezioro Ostrowieckie (7 km lub 5 km) w południowej. Dochodzi do tego ścieżka geologiczna "Petrografia terenów nad Drawą" o długości 3,8 km.

Droga do parku często prowadzi przez Drawno nad Jeziorem Rudno. Stoi tu ruina zamku Wedlów z przełomu XIII i XIV wieku, a obok gotycki kościół Matki Bożej Nieustającej Pomocy, który po pożarze z 1690 roku odbudowano jako w dużej mierze barokowy. W dawnym spichlerzu działa Muzeum w Spichlerzu z wystawą o historii miasta i okolic. Czerwony szlak im. hetmana Stefana Czarnieckiego ze Stargardu do Kostrzyna nad Odrą prowadzi, według opisu, przez Drawieński Park Narodowy i Puszczę Drawską, a w części zachodniopomorskiej mija między innymi Recz i Drawno.