Miasto między zalewem a katedrą

Kamień Pomorski leży nad Zalewem Kamieńskim, w rozlewisku cieśniny Dziwny. Według Wikipedii prawa miejskie lubeckie nadano mu w 1274 roku, a już w 1175 roku przeniesiono do niego z Wolina siedzibę biskupstwa pomorskiego. Układ średniowiecznej lokacji zniszczono w 1945 roku, a w latach 60. XX wieku zabudowano go wielopiętrowymi blokami. Mimo to cały obszar Starego Miasta wpisano do rejestru zabytków, a zespół katedralny uznano za pomnik historii. Zwiedza się więc miasto kawałkami: zwarte grupy zabytków przy placu Katedralnym, rynek z ratuszem, brama miejska i park na wzgórzu.

Plac Katedralny zaczyna się od konkatedry św. Jana Chrzciciela, dawnej katedry biskupstwa kamieńskiego, a sąsiaduje z nim pałac biskupi, późnogotycki dwór kurii przebudowany w 1568 roku. Te dwie budowle wyznaczają oś, wokół której układa się reszta trasy.

Dom Kleista i butelka z 1745 roku

Przy placu Katedralnym 4 stoi Dom Kleista, dawna kuria dziekana kapituły. Mieszkał w nim w latach 1722-1747 Ewald Jürgen von Kleist, któremu przypisuje się pierwszą próbę z kondensatorem elektrycznym, czyli tak zwaną butelką Kleista. Według Wikipedii odbyła się ona w tym domu 11 października 1745 roku, a przed budynkiem stoi głaz z tablicą z 2000 roku, postawiony w trzechsetną rocznicę urodzin wynalazcy.

Datowanie samego budynku różni się w zależności od źródła. Wikipedia podaje, że obecny wygląd pochodzi z 1725 roku, rejestr zabytków mówi o dworze z końca XVIII wieku, a Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej opisuje go jako dwór z drugiej połowy XVII wieku. Nazwa Dom Kleista pochodzi od jego najsłynniejszego mieszkańca. Od 2021 roku działa tu multimedialna wystawa „Kamieński kondensator”, którą prowadzi Muzeum Historii Ziemi Kamieńskiej.

Samo muzeum ma od 2015 roku własny budynek przy ulicy Mickiewicza, w tak zwanym Kwartale Dominikańskim. Według strony muzeum pokazuje znaleziska archeologiczne od neolitu po renesans, a wśród zbiorów wymienia rękojeść wikińskiego noża z X wieku i złoty sygnet pieczętny biskupa chełmińskiego i kamieńskiego z przełomu XIV i XV wieku. Muzeum prowadzi też stałą wystawę zabytków sakralnych w kapitularzu konkatedry.

Rynek, brama i kościoły

Na Starym Rynku stoi ratusz, gotycki, podcieniowy, z trójarkadowym podcieniem od wschodu. Według Wikipedii zbudowano go w XIII wieku, w połowie XVI wieku nieznacznie przebudowano, a w 1945 roku zniszczono. Po wojnie odbudowano go z zachowaniem bryły i wystroju gotyckiego. Zachodni szczyt zdobi maswerk podobny do dekoracji szczytu pałacu biskupiego. Budynek zajmują dziś biura urzędu miejskiego, więc ogląda się go głównie z zewnątrz.

Brama Wolińska z basztą to według infografiki miejskiej jedyna pozostałość średniowiecznego systemu obronnego Kamienia. Wikipedia wymienia jednak także fragmenty murów miejskich i katedralnych, więc to zdanie trzeba rozumieć jako opis kompletnej bramy z basztą, nie jako jedyny ślad obwarowań. Infografika datuje bramę na XIV wiek i wiąże ją z inicjatywą biskupa Fryderyka von Eickstädta. Dolną, czworoboczną część baszty wzniesiono w XIV wieku, górną, walcową w XV wieku, a bramę gruntownie przebudowano w 1691 roku. Wikipedia nazywa obiekty osobno, jako Bramę Wolińską (basztę Wolińską) i Wieżę Piastowską, a miasto mówi o jednej Baszcie i Bramie Wolińskiej.

Od 2001 roku w baszcie mieści się prywatne Muzeum Kamieni. Według Wikipedii pokazuje skamieliny dinozaurów, minerały, bursztyny i meteoryty, a z tarasów baszty widać miasto i Zalew Kamieński. Infografika miejska podaje wysokość tarasu 36 m n.p.m. i sześć poziomów wieży.

Barokowy kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przy ulicy Mariańskiej stoi w miejscu dawnego grodu Gryfitów. Pierwsza wzmianka o kościele pochodzi z 1297 roku, a obecną formę dostał około 1755 roku, choć według części źródeł w 1750. Z kolei kościół św. Mikołaja, zwany kościołem na wzgórzu, stoi w parku miejskim na Żalniku. Rok jego budowy jest niepewny: rejestr zabytków datuje go na XV wiek, a inne zestawienie podaje zapis „przed 1335”. Wieżę wieńczy hełm kryty drewnianym gontem przypominającym rybią łuskę.

Uzdrowisko i marina

Według Wikipedii Kamień Pomorski jest uzdrowiskiem, a lecznictwo oparto na solankach i borowinie. W 1876 roku przypadkowo odkryto tu źródła solankowe, a z czasem zaczęto stosować borowinę z okolicznych torfowisk. Uzdrowisko korzysta z odwiertu solanki Edward III, położonego w pobliżu nieczynnego zakładu przyrodoleczniczego „Feniks”, a złoże borowiny leży według Wikipedii około 800 metrów na południowy wschód od biura sanatorium. Zakładów lecznictwa uzdrowiskowego jest w mieście pięć, wśród nich szpital „Mieszko” i sanatoria „Chrobry” i „Dąbrówka”.

Od strony wody miasto pokazuje marina Kamień Pomorski, duży port jachtowy złożony z części sezonowej w centrum i technicznej około 300 metrów dalej. Według strony mariny ma ponad 290 miejsc postojowych, a tor wodny o długości 2 mil morskich łączy ją z Dziwnowem. Ratusz leży od mariny około 200 metrów, konkatedra około 300, więc spacer z nabrzeża na rynek i na plac Katedralny zajmuje kilka minut.

Miejsce pamięci przy ulicy Rejtana

Na rogu ulic Rejtana i Chrobrego mieścił się cmentarz żydowski, założony w XIX wieku. W czasach nazizmu został zniszczony, a w 1968 roku zlikwidowany. Według Wikipedii 3 kwietnia 2008 roku odsłonięto tam głaz z napisem „Pamięci przedwojennej społeczności żydowskiej w Kamieniu Pomorskim”. Zachowanych nagrobków źródła nie wymieniają.