Pierwsze puszki paprykarza zeszły z taśmy Gryfa w 1967 roku, według Wikipedii i hasła Encyklopedii Pomorza Zachodniego. Ten tekst zaczyna się później: od chwili, gdy konserwa przestała być wyrobem jednego przedsiębiorstwa i stała się nazwą, pod którą pojawiały się produkty z różnych zakładów, a w końcu także lokalnym symbolem z własnym pomnikiem.

Eksport, zmiana ryb i kryzys receptury

Według Wikipedii paprykarz szczeciński eksportowano do 32 krajów. Z tego samego źródła wynika, że w Kolumbii powstał wyrób podobny do paprykarza, także sprzedawany do krajów sąsiednich. Taką wzmiankę ma również serwis branżowy „Przemysł spożywczy”.

Surowiec zmieniał się wraz z sytuacją połowową. Według Encyklopedii Pomorza Zachodniego po utracie przez Polskę łowisk afrykańskich do puszek trafiał atlantycki mintaj i miruna. Wikipedia dodaje, że w latach 80. używano także błękitka falklandzkiego, przyjmowanego przez klientów niechętnie, bo ta ryba bywała zakażona pasożytem przypominającym ziarna ryżu, a ryż jest typowym składnikiem paprykarza.

W czasach kryzysu gospodarczego w Polsce Ludowej, jak pisze Wikipedia, paprykarz często nie spełniał pierwotnej normy, czyli 50 procent mięsa rybiego. Oprócz mięsa do środka trafiały odpady: łuski, fragmenty płetw, ości, głowy i kręgosłupy. Istniała też wersja z kaszą pęczak zamiast ryżu. W rozmowie z jednym z producentów, opublikowanej w magazynie „Hotmag”, pada stwierdzenie, że Gryf kilkakrotnie odstępował od podstawowego przepisu, głównie z powodów ekonomicznych.

Koniec Gryfa i nazwa, której nikt nie zastrzegł

Gryf, według Wikipedii powołany w 1957 roku jako państwowe przedsiębiorstwo połowów dalekomorskich, w 1990 roku wyprodukował 42 tysiące ton wyrobów rybnych. Hasło podaje jednak, że brak stabilnego dostępu do łowisk powodował starzenie floty: średni wiek jednostek w 1999 roku określano na 21,5 roku. Likwidację przedsiębiorstwa Wikipedia umieszcza w latach 2001-2004, a ostatnim zarządcą miał być syndyk.

Wikipedia i Encyklopedia Pomorza Zachodniego zgodnie zapisują, że nazwa „paprykarz szczeciński” nie była zastrzeżona. Dlatego wyroby rybne pod tą nazwą robi wiele firm w całej Polsce. Rozmówca „Hotmagu” stawia z tego powodu pytanie, czy każda puszka z takim napisem to nadal ten sam paprykarz.

Lista produktów tradycyjnych

Pod koniec lipca 2010 roku marszałek województwa zachodniopomorskiego zwrócił się do Ministerstwa Rolnictwa o wpisanie paprykarza na listę produktów tradycyjnych. Wikipedia przedstawia to jako szansę na zakończenie sporu o prawo Szczecina do wyrobu. Według pliku listy opublikowanego przez Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi na stronie gov.pl wpis nosi datę 13 grudnia 2010 roku, województwo zachodniopomorskie, kategoria „Produkty rybołówstwa, w tym ryby”. W tym samym dniu na listę trafił pasztecik szczeciński.

Wpis na listę oznacza uznanie produktu za tradycyjny i opisanie jego receptury. Nie jest zastrzeżeniem nazwy na wyłączność, dlatego sama obecność na liście nie zmienia tego, że puszki pod hasłem „paprykarz szczeciński” robią różne firmy.

W 2015 roku, według Wikipedii, szczecińska manufaktura rybna ruszyła z produkcją paprykarza według własnej receptury, nawiązującej do tradycyjnej. Początkowo wyrób sprzedawano tylko w sklepie firmowym, a od 2021 roku także w sklepach w całej Polsce. Hasło wspomina też certyfikat „Zrobione w Szczecinie” przyznany temu wyrobowi w 2025 roku.

Pomnik na Łasztowni

Instalację „Paprykarz Szczeciński” autorstwa Bogusława Dydka odsłonięto 2 października 2020 roku na placu Gryfitów przy ulicy Władysława IV, na Łasztowni. W połowie grudnia tego samego roku został zdemontowany na polecenie Miejskiego Konserwatora Zabytków, o czym według Wikipedii pisały lokalne portale i telewizja TVN24. W maju 2021 roku postanowiono, że instalacja wróci tylko na sezon letni, natomiast późniejszy akapit tego samego hasła nazywa ją całoroczną atrakcją Szczecina. Źródła zestawione w Wikipedii nie rozstrzygają więc, jak długo pomnik stoi w ciągu roku.

Na tej samej Łasztowni stoi neogotycki kościół Świętej Trójcy. Siedzibę zarządu Gryf miał natomiast w pierwszych latach na Wałach Chrobrego, w budynku, w którym według Wikipedii działa Politechnika Morska.

Paprykarz ma też swój mural: w 2022 roku Jakub Bitka i Łukasz Chwałka stworzyli pracę „Przystanek Papryk-art” przy przystanku autobusowym Zajezdnia Golęcin. Według Wikipedii odsłonięciu towarzyszyło spotkanie byłych pracowników Gryfa.